Irlandzka biegaczka Ciara Mageean zmarła 1 listopada 2026 roku w wieku 34 lat. Mistrzyni Europy na 1500 metrów z Rzymu z 2024 roku od maja 2025 roku chorowała na raka jelita grubego w czwartym stadium. O jej śmierci poinformowała rodzina we wpisie w mediach społecznościowych — zawodniczka odeszła nad ranem, w otoczeniu bliskich.
Rekordy Irlandii i złoto w Rzymie
Mageean była rekordzistką Irlandii na 1500 metrów z czasem 3:55,87, a także na 800 i 1000 metrów oraz dwukrotnie w biegu na milę — na otwartym stadionie i w hali. Tytuł mistrzyni Europy na 1500 m wywalczyła w czerwcu 2024 roku w Rzymie, a rok wcześniej była czwarta na mistrzostwach świata w Budapeszcie. Łącznie zdobyła trzy medale mistrzostw Europy i dwa medale mistrzostw świata w kategoriach U18 i U20.
Najmocniejszy okres kariery przypadł na lata 2023–2024. W czerwcu 2023 ustanowiła rekord życiowy w mili (4:14,58), a we wrześniu 2023 przebiegła 1500 m w 3:55,87, wygrywając mityng Diamentowej Ligi w Brukseli. W maju 2024 uzyskała 1:58,51 na 800 metrów, miesiąc później sięgnęła po złoto ME. Jej ostatnim zawodowym startem był bieg na 2000 metrów w Diamentowej Lidze w Monako w lipcu 2024 roku.
Kontuzje odebrały jej dwa starty olimpijskie
Na igrzyskach startowała dwukrotnie, w 2016 i 2021 roku, za każdym razem na 1500 metrów. W 2012 roku nie mogła zadebiutować w Londynie z powodu urazu stawu skokowego, a dwanaście lat później — już jako mistrzyni Europy — wycofała się przed trzecimi w karierze igrzyskami z powodu kontuzji ścięgna Achillesa.
Za wielki talent uznawano ją już w wieku juniorskim. Nie wyjechała na studia do USA i nie startowała w akademickim systemie NCAA — została w Irlandii, gdzie trenowała przy wsparciu New Balance.
Diagnoza z 2025 roku i książka o chorobie
Raka jelita grubego w czwartym stadium zdiagnozowano u niej w maju 2025 roku, niecały rok po zwycięstwie w Rzymie. O chorobie poinformowała publicznie w lipcu 2025 roku wpisem na Instagramie — na zdjęciu widać było tylko jej prawą rękę podłączoną do rurki, z wytatuowanymi na wewnętrznej stronie nadgarstka kółkami olimpijskimi.
Na początku 2026 roku mówiła, że wciąż odnajduje radość w każdym dniu, i dziękowała za wsparcie, jakie dostała po diagnozie. W czerwcu w rozmowie z BBC przyznała, że jest wdzięczna za karierę, jakiej wielu innym nie udało się osiągnąć. W tym samym miesiącu wydała książkę „My Greatest Race” o swojej chorobie; tytuł został bestsellerem w Irlandii.
Trzy tygodnie przed śmiercią wzięła ślub z Thomasem Moranem. Uroczystość odbyła się w Belfaście, a zdjęcia z niej opublikowała na Instagramie kilka dni przed śmiercią.
Jak wspomina ją środowisko
Amerykańska średniodystansowiec Elle St. Pierre zwróciła uwagę na odporność psychiczną Irlandki: po kolejnych urazach wracała szybko do formy i trenowała nawet wtedy, gdy nie mogła biegać. Mark Coogan, trener grupy New Balance Boston, wspominał ją raczej jako przyjaciółkę i zawodniczkę, której kibicował, niż rywalkę do pokonania.
Rekord Irlandii w mili Mageean ustanowiła w tym samym biegu, w którym Kenijka Faith Kipyegon pobiła rekord świata. Kipyegon napisała, że zapamięta ją jako wyjątkową osobę — zarówno na bieżni, jak i poza nią. Síofra Cléirigh Büttner, irlandzka biegaczka, która kilka tygodni temu gratulowała jej ślubu i umawiała się z nią na kawę, mówi, że śmierć koleżanki wydaje się nagła i że Irlandia długo nie pogodzi się z tą stratą.
📅 Szukasz zawodów? Sprawdź kalendarz biegów
