Horror na zawodach: biegowe dramaty i sposoby, jak je uniknąć

Horror na zawodach: biegowe dramaty i sposoby, jak je uniknąć

Maratońska ściana, skurcze i czołganie do mety. Poznaj najczęstsze biegowe dramaty na zawodach i sprawdzony trening, który pozwoli ich uniknąć.

Większość dramatów na zawodach bierze się z kilku powtarzalnych błędów. Biegacz rusza za szybko, je i pije za mało albo za dużo, lekceważy upał, testuje na trasie nowy żel albo przychodzi na start bez długich wybiegań. Każdy z tych błędów da się przewidzieć i wyeliminować przed startem. Poniżej pięć typowych scenariuszy maratońskiej katastrofy, a przy każdym konkretne liczby, które pomagają jej uniknąć.

Opisane scenariusze nie są relacjami konkretnych osób. To schematy, które powtarzają się na trasach maratonów. Każdy rozpisaliśmy tak samo: profil biegacza, błąd, przebieg i to, co należało zrobić inaczej.

Scenariusz 1: ściana na 30. kilometrze

Profil: debiutant w maratonie, kilka lat biegania rekreacyjnego. Błąd: mały i jednostajny kilometraż.

Przebieg: biegacz codziennie pokonuje te same 7 km tą samą trasą, raz wolniej, raz szybciej. Daje to 49 km tygodniowo, ale żaden bieg nie trwa dłużej niż 40–45 minut. Pomija długie wybiegania, interwały i podbiegi. Półmaraton kończy w nieco ponad 2 godziny, czyli w tempie około 5:41 min/km, i czuje się przy tym dobrze. Uznaje więc, że ten sam trening wystarczy na maraton. Do 30. km idzie zgodnie z planem, potem przychodzi gwałtowne wyczerpanie. Biegacz przechodzi do marszobiegu, łapią go skurcze, a ostatnie kilometry pokonuje głównie siłą woli.

Co poszło nie tak: półmaraton i maraton to różne wysiłki. Zapasy glikogenu w mięśniach i wątrobie wystarczają mniej więcej na 90–120 minut intensywnego biegu. Kto nigdy nie biegał dłużej niż 2 godziny, nie przyzwyczaił organizmu do wysiłku po wyczerpaniu tych zapasów. Mięśnie i ścięgna nie są też przygotowane na kilkadziesiąt tysięcy kroków z rzędu. Codzienne 7 km buduje regularność, ale nie wytrzymałość na dystans maratoński.

Co zrobić inaczej: zachować podobny kilometraż, ale go zróżnicować. Przykładowy tydzień ze środka 12-tygodniowego planu dla debiutanta:

DzieńTreningPo co
Poniedziałekwolneregeneracja po długim biegu
Wtorek40–50 min spokojnie + 4–6 przebieżek po 80–100 mbaza tlenowa, technika
Środaćwiczenia siłowe i stabilizacja, 30–40 minodporność mięśni i ścięgien
Czwartekakcent: interwały lub odcinki w tempie maratońskimtempo docelowe, siła biegowa
Piątek30–40 min bardzo spokojnie albo wolnerozbieganie
Sobotawolneświeżość przed wybieganiem
Niedzieladługie wybieganie, w kolejnych tygodniach od 1:30 do 2:30 hwytrzymałość na dystans
CZYTAJ  Tempo treningowe

Odcinki do czwartkowego akcentu znajdziesz w tekście Sposób na szybkość.

Scenariusz 2: za szybki start i zgon w drugiej połowie

Profil: biegacz z dobrą formą, nastawiony na życiówkę. Błąd: pierwsze kilometry zdecydowanie szybciej niż plan.

Przebieg: adrenalina, tłum i świeże nogi sprawiają, że tempo docelowe wydaje się spacerowe. Biegacz pokonuje pierwsze 10 km o 10–15 s/km szybciej, niż zakładał, i ma wrażenie, że „wyrabia zapas”. W drugiej połowie tempo spada o kilkadziesiąt sekund na kilometrze, a strata wielokrotnie przewyższa zyskaną minutę czy dwie.

Co zrobić inaczej:

  • Pierwsze 5 km biec w tempie docelowym albo o 5–10 s/km wolniej.
  • Ustawić się w strefie startowej zgodnej z realnym, a nie wymarzonym czasem.
  • Planować równe tempo albo drugą połowę minimalnie szybszą od pierwszej (negatywny split).
  • Do połowy dystansu kontrolować tempo z zegarka co kilometr, a nie „na czucie”.

Zbyt szybki start często wynika z nerwów. Sposoby na ich opanowanie opisujemy w tekście Startowa trema: sposoby na nerwy przed startem.

Scenariusz 3: upał i odwodnienie

Profil: biegacz, który przygotowywał się w chłodne miesiące. Błąd: plan tempa ułożony pod 10°C, a w dniu startu jest ponad 25°C.

Przebieg: tętno od początku jest wyższe niż na treningach przy tym samym tempie. Biegacz omija część punktów z wodą, żeby nie tracić czasu. Po 20–25 km pojawiają się zawroty głowy, nudności i nagły spadek mocy.

Co zrobić inaczej:

  • Przy upale porzucić plan na życiówkę i biec według tętna lub odczuwanego wysiłku, nie według tempa z planu.
  • Znać własne pocenie. Zważ się nago przed i po godzinnym biegu: 1 kg ubytku masy to około 1 litr utraconego potu. Na tej podstawie zaplanuj picie na trasie.
  • Zwykle zalecane jest 400–800 ml płynów na godzinę, więcej przy upale i dużej masie ciała, mniej przy chłodzie i wolnym biegu.
  • Nie pić „na zapas”. Przyrost masy ciała w trakcie biegu oznacza, że pijesz za dużo. Grozi to hiponatremią, czyli groźnym spadkiem stężenia sodu we krwi, którego objawami są ból głowy, nudności i splątanie.
  • Polewać głowę i kark wodą na punktach, wybrać jasną, przewiewną czapkę.

Splątanie, zaburzenia równowagi albo dezorientacja w upale to sygnał do natychmiastowego zejścia z trasy i wezwania pomocy medycznej, a nie do zaciskania zębów.

Scenariusz 4: żołądek, czyli nowy żel na trasie

Profil: biegacz, który na treningach nic nie jadł. Błąd: pierwsze w życiu żele i napój izotoniczny organizatora, przyjmowane w dniu startu.

CZYTAJ  Trening do pierwszego maratonu: 42 porady na debiut

Przebieg: po drugim lub trzecim żelu pojawiają się wzdęcia, skurcze brzucha i biegunka. Zamiast przyspieszać, biegacz szuka toi-toi.

Co zrobić inaczej:

  • Celować w 30–60 g węglowodanów na godzinę biegu. Przy dłuższych wysiłkach i wytrenowanym żołądku możliwe jest więcej, do około 90 g, ale tylko z produktów łączących glukozę i fruktozę.
  • Jeden typowy żel ma zwykle 20–30 g węglowodanów, więc to jeden–dwa żele na godzinę. Sprawdź skład na opakowaniu.
  • Popijać żele wodą, a nie napojem izotonicznym, żeby nie zagęszczać nadmiernie roztworu w żołądku.
  • Przećwiczyć dokładnie ten sam żel i rozkład jedzenia na co najmniej kilku długich wybieganiach.
  • Sprawdzić wcześniej, jaki napój i jakie żele będą na punktach odżywczych. Jeśli ich nie znasz, nieś własne.
  • W dniu przed startem ograniczyć błonnik i tłuszcz, a ostatni większy posiłek zjeść 3–4 godziny przed biegiem.

Przez 1–2 dni przed maratonem warto też zwiększyć udział węglowodanów w diecie. Zalecenia dla dystansów powyżej 90 minut mówią o 10–12 g na kilogram masy ciała na dobę w ciągu 36–48 godzin przed startem.

Scenariusz 5: przetrenowanie i kontuzja przed startem

Profil: ambitny amator, który „nadrabia” stracone tygodnie. Błąd: gwałtowny wzrost kilometrażu i brak odpuszczenia przed startem.

Przebieg: po dwóch tygodniach przerwy biegacz wraca od razu do pełnego planu, a dodatkowo dorzuca kilometry, żeby nadrobić zaległości. Najdłuższe wybieganie robi tydzień przed zawodami. Pojawia się ból ścięgna Achillesa albo pasma biodrowo-piszczelowego, a na starcie nogi są ciężkie od pierwszego kilometra.

Co zrobić inaczej:

  • Zwiększać obciążenia stopniowo. Często podawana granica to około 10% więcej kilometrów tygodniowo. To nie twarda reguła, tylko rozsądny punkt odniesienia.
  • Co 3–4 tygodnie robić lżejszy tydzień ze zmniejszoną objętością.
  • Najdłuższe wybieganie zaplanować 2–3 tygodnie przed startem.
  • W ostatnich 2–3 tygodniach zmniejszyć objętość o mniej więcej 40–60%, zachowując krótkie akcenty w tempie startowym.
  • Ból, który narasta w trakcie biegu albo zmienia krok, to powód do przerwy, a nie do „rozbiegania”.

Po samym maratonie też nie warto od razu wracać do pełnego treningu. Jak to rozplanować, opisujemy w tekście Miękki reset: roztrenowanie na 3 sposoby.

Skurcze: co wiadomo, a co jest mitem

Skurcze pod koniec maratonu tradycyjnie zrzuca się na brak magnezu albo sodu. Badania biegaczy długodystansowych częściej wiążą je jednak ze zmęczeniem nerwowo-mięśniowym. Mięśnie łapie skurcz, bo pracują dłużej lub intensywniej, niż były przygotowane. Dlatego najlepszą profilaktyką jest objętość treningowa i realne tempo startowe, a nie sama suplementacja elektrolitów.

CZYTAJ  Szkola lekkiego oddychania: Dostosuj oddech do kroków

Długie wybiegania: ile trwają i kiedy wolno je zastąpić

Długie wybieganie mierzy się czasem, nie kilometrami. U amatorów zwykle wystarczy 2–2,5 godziny. Dłuższe biegi niewiele dodają do formy, za to wyraźnie wydłużają regenerację. Biegnie się je spokojnie, zwykle o 30–90 s/km wolniej niż docelowe tempo maratońskie, raz w tygodniu.

Wariant alternatywny to dwa średnie biegi w tygodniu w spokojnym zakresie tlenowym: jeden do 1 godziny, drugi do 1,5 godziny, z 2–3 dniami przerwy między nimi. Stosuje się go w dwóch sytuacjach:

  • u biegacza, który nie ma czasu na jeden długi bieg w tygodniu,
  • przy powrocie po kontuzji, gdy 2 godziny ciągłego biegu to jeszcze zbyt duże obciążenie.

Trzeba jednak znać jego ograniczenie. Żaden z tych biegów nie przekracza progu, za którym kończy się glikogen, więc nie przygotowuje do końcówki maratonu tak jak długie wybieganie. Przed startem na pełnym dystansie warto zrobić przynajmniej kilka biegów trwających ponad 2 godziny. Wariant z krótszymi sesjami lepiej traktować jako etap przejściowy niż jako pełne zastępstwo.

Żeby długie wybieganie nie zniechęcało, nie planuj go po ciężkim akcencie, śpij przed nim 7–9 godzin i ćwicz na nim dokładnie to jedzenie i picie, które zabierzesz na zawody.

Checklista przed startem

  • Najdłuższe wybieganie (ponad 2 h) zrobione 2–3 tygodnie przed startem.
  • Tempo na pierwsze 5 km zapisane i ustawione w zegarku.
  • Prognoza pogody sprawdzona, plan B tempa na upał gotowy.
  • Żele i napój przetestowane na treningach, liczba żeli policzona na 30–60 g węglowodanów na godzinę.
  • Znane rozmieszczenie punktów odżywczych na trasie.
  • Buty, skarpety i strój startowy sprawdzone na długim biegu, nic nowego w dniu startu.
  • Ostatni większy posiłek 3–4 godziny przed startem, ubogi w błonnik i tłuszcz.
  • Miejsca otarć zabezpieczone wazeliną lub plastrami.
  • Ustalone, przy jakich objawach schodzisz z trasy: splątanie, zawroty głowy, ból zmieniający krok.
Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

You May Also Like